W Krytyce Politycznej wracam do tematu tzw. AI w kontekście świata pracy:
„W efekcie rosną oczekiwania zarządu dotyczące wydajności, niezależnie od tego, czy rzeczywiste korzyści technologiczne dorównują wcześniejszym prognozom. Innymi słowy, jeśli założenia dotyczące AI będą błędne, to koszt tego przeszacowania spadnie na pracowników, którzy pozostali w firmie. Mogą zostać zmuszeni do sprostania wyśrubowanym pod te oczekiwania normom.
(…)
Istnieje niebezpieczeństwo, że wytworzy się luka pokoleniowa. W dodatku starsi pracownicy, będąc mniej narażonymi na redukcje, długo jeszcze mogą nie zauważać problemu, który zostanie przerzucony na barki młodych pracowników. Podobne zjawisko występuje obecnie pomiędzy pokoleniami w różnicy percepcji sytuacji mieszkaniowej”.
Zapraszam do lektury całości: