Rosyjskie drony i rakiety po raz kolejny wlatują do Polski, a tymczasem Donald Trump najpierw nazywa Putina po raz kolejny „swoim przyjacielem” przed którym płaszczył się w Shenzhen, a potem myli Tuska z Nawrockim.
Donald Tusk zareagował na Twitterze na słowa Trumpa o Putinie „Boże, chroń nas przed takimi przyjaciółmi”. Jak relacjonuje dziennikarka prawicowej stacji Fox News Aishah Hasnie, zapytany o słowa Tuska Trump miał odpowiedzieć: „Znam go od dawna. Tak. No dobrze. Lubię polskiego premiera. Nie zapominajcie, że udzieliłem mu poparcia” i po raz kolejny uznał, że to dzięki poparciu Trumpa wygrał wybory „był na dziesiątym miejscu. Jest świetnym facetem”. Tyle że do tej pory w kółko powtarzał to o Karolu Nawrockim. Najwyraźniej, co dla mnie dość oczywiste, nie bardzo tak naprawdę kojarzy poszczególnych polityków odległego, dla niego mało istotnego kraju. Nawet ze skrajnie wrogich względem siebie obozów, co u nas jest od 20 lat tematem numer jeden. Dla nich to jakaś magma różnych dziwnych postaci. To nawet nie jest śmieszne, tylko żałosne.
I tak wyglądają te „specjalne relacje” i nie mówię tylko o reklamowanych ciągle rzekomych relacjach z Nawrockim, czy szerzej z polską prawicą, ale z Polską w ogóle. Polskiej prawicy przykładowo całymi miesiącami wydawało się, że skoro kumpel Trumpa kupił cały koncern w którym niedużą część stanowi TVN, to już zaraz Fakty będą mówić to samo co Republika i wszystkich pozwalniają. A tu szefową grupy została ta sama osoba, co przez lata i nie zanosi się na żadne zmiany. To jest bardzo proste. Dopóki dotychczasowy model zarabia, nie będą narażać biznesu (na którego zakup zresztą zaciągnęli spory dług), żeby robić dobrze polskiej prawicy, która zresztą i tak będzie ich wiernopoddańczo popierać. Trzeba znać swoje miejsce w szeregu i swoje możliwości, które są marne. Można co najwyżej załatwić schronienie w USA swoim ludziom na jakiś czas i to wszystko.
Nie ma chyba bardziej jaskrawego obrazu neokolonialnego myślenia naszych elit politycznych niż ta bezwarunkowa miłość do USA, która już kosztowała nas krwawy udział w kolonialnych eskapadach Imperium w Iraku i Afganistanie. Cała kultura, także polityczna w Polsce jest wręcz przesiąknięta amerykanizacją. Dodatkowo polska megalomania zakłóca analizę faktycznych relacji z tym krajem. Opowiadanie o jakichś „specjalnych sojuszach” to są bzdury. Im szybciej sobie to uświadomimy, tym mniej będzie bolało potem. Pod tym względem mój pogląd od dawna jest bliski temu jak USA widzą tradycyjnie Francuzi, czyli bez nadmiernych złudzeń i bez wiernopoddańczych gestów. Polacy zaś naoglądali się za dużo kreskówek w dzieciństwie i seriali typu Dynastia, oraz nasłuchali się historyjek „wujka z Ameryki”.
Paradoksalnie najbardziej wiernopoddańczy są ci, którzy tutaj non stop perorują o „patriotyzmie”, „godności narodowej”, „wstawaniu z kolan” i „ojkofobii lewicy”.
Xavier Woliński