Czy tam zdziwienie po wynikach wyborów w Krakowie, że wiele osób deklarujących „poglądy lewicowe” a biorących udział w wyborach, nie głosuje na kandydatów czy kandydatki lewicowe.

Ale dlaczego to jest takie dziwne? W Polsce (i nie tylko w Polsce, bo to jest już zjawisko coraz bardziej powszechne), mało kto tak naprawdę wie, co to znaczy „wartości lewicowe”, czy „lewicowa polityka”. Czy to ich wina? Nie. Skąd mają się o tym dowiedzieć? Z coraz bardziej durnowatych mediów? Z mediów antyspołecznościowych typu X opanowanych przez boty białkowe i krzemowe, gdzie dominację mają nawet najbardziej kosmicznie dziwne ideologie prawicowe?

Część winy ponoszą lewicowe partie, które same często wyglądają na pogubione, które nie wiedzą czy gonić za podbijanymi przez prawicę trendami, czy prowadzić ciężką edukację. Historia rządów partii nominalnie lewicowych też nie zachęca, choć to już ma coraz mniejsze znaczenie.

Ale żyjemy w kraju, gdzie chadecką, konserwatywno-liberalną partię, czyli KO uważa się za „lewicową”, tylko dlatego, że na prawo od niej są silne jeszcze bardziej prawicowe partie.

Ale mnie to nie dziwi. Człowiek nie rodzi się ze świadomością polityczną, tylko ją nabywa. Pytanie do młodszych osób. Czy w szkole, albo mediach ktoś rzetelnie tłumaczył wam czym jest „lewicowość”, jakie są jej podstawowe idee, a co jest tylko wariantem. O licznych rozgałęzieniach tej idei? Tak na serio, bez propagandowej papki, że „Stalin coś tam” (to mniej więcej tak jak sprowadzać konserwatyzm do zbrodni króla Leopolda II odpowiedzialnego za miliony ofiar w Kongu, bądźmy poważni)?

Czy dopiero jak traficie na relatywnie niszowe kanały informacji takie jak ten, albo jakiejś lewicowej organizacji dowiadujecie się, jak było, jest i jak być może? Co lewicowcy mówią sami o sobie, a nie co o nich mówi prawica i liberałowie w mediach?

Jestem bardzo ciekaw, bo nie raz odzywały się do mnie osoby, które dopiero u mnie zrozumiały czym jest lewica i jak różne są jej nurty.

Xavier Woliński